Christiaan Lam – over de dagelijkse avonturen van een mobiele manager
Random header image... Refresh for more!

Lieve onbekende

Lieve onbekendeDeze post heb ik geschreven na een paar ontmoetingen met onbekende mensen waarbij ik tegen mijn beroepsdeformatie aanliep, namelijk het geïnteresseerd vragen stellen.

Lieve Onbekende,

soms ben je een onbekende, soms een vaag bekende. Soms ben je zelfs een kennis of een buur of mogelijk een collega. Maar voor het gemak noem ik je even Onbekende, omdat ik weinig van je weet. Ik kom je meestal tegen op een feestje, hetzij een verjaardag dan wel een housewarming of een ander soort feest. Lieve Onbekende dus; ik wil graag wat met je delen.

Ik ben diegene die naast je komt zitten op dat feestje. Ik ben soms een onbekende, soms een vaag bekende. Soms ben ik zelfs een kennis of een buur of mogelijk een collega. En meestal begin ik een gesprek met je door een geïnteresseerde vraag aan je te stellen. Dat kan gaan over jouw onbekende huis, kinderen, hobby of werk. Over je auto misschien of je vakantie. Altijd over iets wat jou op dit moment bezig houdt. Meestal vind ik dat namelijk leuk, iets meer over jou te weten komen, want dan word je iets minder Onbekend.

Dat betekent echter niet, ik herhaal niet, dat je een uur lang hoeft te oreren over datgene wat je bezig houdt. Ik begrijp het echt wel hoor, dat is het niet. Waarschijnlijk heb je een baan waar niemand je ooit iets vraagt of zo, laat staan doorvraagt. Ik vraag wel door, dus het is ook mijn eigen schuld. Ik noem het maar beroepsdeformatie want ik ben nou eenmaal jaren lang getrained om te doden door te vragen. Dat is mijn werk. Maar in mijn vrije tijd wil ik ook wel wat vertellen en niet alleen maar luisteren. Dat vind ik namelijk dodelijk vermoeiend en dat doe ik de hele week al. Dat ik nou mijn gespreksvaardigheden, empathie en interesse voor de mensheid in haar geheel gebruik om een gesprek te starten betekent níet dat ik jou een uur hoef te horen in een monoloog. En niet dat als ik een opmerking maak over mijn hobby, kind of auto dat je dat dan moet gebruiken om weer zelf een nieuw verhaal af te steken.

Ja, met een glaasje op praat je nou eenmaal wat makkelijker. Prima. Maar dat hoeft niet in de weg te staan van een gespreksbalans. En ook weet ik best dat je een gesprek als goed ervaart als je 70% van de tijd zelf aan het woord bent geweest. Daar zou ik trouwens al blij mee zijn, als ik 30% van de tijd aan het woord zou kunnen zijn. Als ik bijvoorbeeld een stilte laat vallen, dan is dat een uitnodiging tot een wedervraag en niet een uitnodiging tot nog meer spraakwater. Echt niet. Vertrouw me.

Als ik namelijk al drie uur lang alleen maar aan het luisteren ben dan heb ik er geen zin meer in en ga ik naar huis, zo simpel is het. Dan heb je geen gesprekspartner meer en de volgende keer vraag ik je niks meer. Dan krijg je dus precies dat wat je niet wilt, namelijk iemand die niet naar je luistert. In plaats van dat je dan voor mij wordt wat je hoopt te worden, een Iemand, blijf je wat mij betreft gewoon een Niemand.

Dus doe mij en jezelf een plezier en stel mij ook eens een vraag, al is het maar oppervlakkig, en doe daarna eens gek en vraag door over het hoe, wat en waarom. Misschien heb ik ook wel wat te vertellen over wat mij bezig houdt, mijn dromen en mijn verlangens, mijn kinderen, mijn werk of mijn hobbies. Als ik je vraag naar je werk, vraag mij eens wat ik doe voor de kost. Vraag ik door over jouw hobby, hoor mij eens uit over de mijne.

Want, lieve Onbekende, ik zoek niet alleen maar een oratie, ik zoek een gesprek. Dat is namelijk de basis voor een relatie, interesse voor mekaar en niet alleen voor jezelf. Zodat we voor elkaar iets minder Onbekend worden, ook ná die ene toevallige ontmoeting.

Liefs

Christiaan

0 comments

There are no comments yet...

Kick things off by filling out the form below.

Leave a Comment