Christiaan Lam – over de dagelijkse avonturen van een mobiele manager
Random header image... Refresh for more!

Zingeving

meditatie.jpgDe laatste dagen (eigenlijk sinds ik terug ben van vakantie) heb ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm gelopen. Een deel daarvan heb ik met jullie gedeeld maar ik miste de aanleiding nog duidelijk. En ik denk dat ik er wel achter ben.

Ik heb namelijk in de weken rondom mijn vakantie in korte tijd zes (6!) opzeggingen te verduren gekregen van mensen die het bedrijf Sogeti gaan verlaten. Ieder met hun eigen verhaal, elk even begrijpelijk, en elk ervan trek ik mijzelf aan. Zoveel in zo weinig tijd kan toeval zijn, maar hoe groot mijn ego ook is (en die kan best behoorlijk zijn), als zoiets gebeurt dan ga ik toch twijfelen; op een bepaalde manier zie ik dat dan als persoonlijk falen als manager (en dus als mens) om het hun naar de zin te maken, ze niet genoeg te binden, te boeien, te prikkelen. En dan ga ik bij mezelf denken dat het niet genoeg is geweest, dat het nog beter kan, nog anders. Dat ik ze nog meer aandacht had moeten geven, nog meer had moeten ‘knuffelen’ om ze bij Sogeti te houden.

Maar gisteren zijn er wat dingen op hun plaats gevallen.

Ik had een laatste gesprek gepland met een medewerker en na afloop verraste hij me met een fles wijn als dank voor de afgelopen jaren. En ik was oprecht een beetje ontroerd en ook wel wat van slag. Al malende over hem en de anderen die uit dienst gaan ben ik naar huis gereden en heb de rest van de middag helemaal niks nuttigs gedaan, denkend en peinzend. En zo rustig aan begon de realisatie te komen dat dit nou eenmaal is zoals het gaat. Soms gaan mensen gewoon verder op het pad dat de verkiezen te lopen in het leven en dat is nou eenmaal niet altijd bij hetzelfde bedrijf, in dezelfde functie. Mensen maken keuzes en sluiten hoofdstukken van hun leven af en doen dat zonder spijt of woede of negatieve gevoelens maar gewoon omdat het tijd is voor wat anders. En daar moet ik me bij neerleggen. Nee natuurlijk is dat niet leuk, zeker als het een tof persoon is die jou verlaat. Maar dat hoort er bij.

Ik ben dus een flink eind op weg om de verwerkingsfasentheorie in praktijk te brengen, lijkt nu. Ik heb de ontkenning en emotie gehad en zit nu in de acceptatie.

Nog even, en ik kan het zin geven.

0 comments

There are no comments yet...

Kick things off by filling out the form below.

Leave a Comment