Christiaan Lam – over de dagelijkse avonturen van een mobiele manager
Random header image... Refresh for more!

Het kan raar lopen allemaal

Het kan raar lopen allemaal. Zo’n 3 jaar geleden begon ik met Airsoft en begin 2013 was daar Airsoft Heaven. Niet lang daarvoor was ik (in zomer 2012) aan een nieuwe job bij OPP begonnen, nadat ik bijna 12 jaar (vanaf 2000) in de ICT had gezeten. Een zijstapje dus, naar de HRM. Ondertussen werkte ik ook aan het uitbouwen van de eigen toko, met een eigen visie en een eigen beeld op hoe het moest (ja, eigenwijs, dat zeker).

Fast forward naar zomer 2014, toen ik zittend in een luie stoel in Frankrijk opeens pijn op de borst kreeg. Meteen zorgen natuurlijk, en terug in Nederland door de hele medische mallemolen gegaan. Geen problemen met het hart gelukkig, wel met mijn wederhelft de conclusie getrokken dat 2 jaar lang tussen de 50 en 70 uur per week werken misschien niet het meest gezonde ter wereld is. En dat twee banen leuk is, maar niet zaligmakend. Overigens liep het al niet heel lekker bij OPP (verwachtingen en realiteit kunnen a-synchroon blijken te zijn) en na twee hele leerzame jaren was daar aan het einde van de zomer 2014 het afscheid.

Vanuit de WW kon ik afgelopen jaar gelukkig uren blijven maken voor Airsoft Heaven en heb ik in die periode gepoogd van mijn hobby mijn werk te maken. Dat is ten dele gelukt: de toko is winstgevend en heeft op het gebied van kwaliteit, service en het organiseren van unieke evenementen een goede naam opgebouwd, niet in het minst door inzet van vrienden, maar ook door steun en hulp van de vele airsofters van het eerste uur.

Het zodanig winstgevend maken dat er ook een salaris uitbetaald kan worden, is echter nogal een andere opgave en zou betekend hebben: concessies doen. Aan kwaliteit, aan originaliteit en misschien zelfs aan de goede naam. Dat is ook de worsteling en de interne strijd die ik afgelopen 12 maanden heb gevoerd: is het mogelijk en wenselijk om, zonder eigen terrein, en zonder massale standaardspellen te organiseren, van de airsoft te leven.

En het antwoord is, voor mij althans, nee. Om meerdere redenen. Ten eerste zou het betekenen dat ik concessies zou moeten doen en dat ik nog veel zwaarder op de steun en loyaliteit zou moeten leunen van hen die hielpen. Maar ook omdat het dan niet meer een hobby zou zijn, maar de wereld van het winnen van de gunst van de airsofter. Niet meer doen en organiseren wat je denkt dat meerwaarde op zou leveren voor de sport als geheel, maar doen en organiseren wat het meeste geld oplevert.
Gelukkig heb ik die stap niet hoeven maken.

Precies een jaar nadat ik afscheid heb genomen van OPP, ben ik in dienst getreden van ICT dienstverlener Xebia. Het contract is vandaag getekend. 2,5 jaar geleden was ik daar al eens geweest, onder andere op voorspraak van diverse ex-collegae uit mijn eerdere tijd in de ICT, bij Sogeti. Toen kwamen we er niet uit maar een maand geleden werd mij gevraagd of ik nog eens op de koffie wilde komen.
Dat balletje ging rollen, onverwacht snel, en halverwege september start ik daar formeel. In een hele leuke baan.

Maar ik moet wel een andere concessie doen dan: minder, veel minder tijd besteden aan airsoft organiseren. Maar dat is mijns inziens toch minder erg dan concessies doen aan kwaliteit, aan de visie die ik en degenen die met me zijn opgetrokken hebben neergezet de laatste jaren.

Het was een hele gave en leerzame tijd, de afgelopen jaren. Op naar de volgende, dito periode.

0 comments

There are no comments yet...

Kick things off by filling out the form below.

Leave a Comment