9 november 2011… om 12:30 gaat de telefoon. Of ik de volgende ochtend om 9u op kantoor Amersfoort wilde zijn voor een gesprek met één van de directeuren. Verbazingwekkend kalm nam ik de boodschap aan; ja, ik zou er zijn. De achterliggende boodschap was natuurlijk duidelijk: Sogeti zou afscheid van me gaan nemen.

10 november 2011… Om iets vóór 9u wordt ik ontvangen met alle égards in een verder leeg kantoor van Sogeti en om 9u wordt mij de boodschap medegedeeld door directeur met wie ik goed bekend ben (en die, het siert hem, zelf ook duidelijk aangeslagen was) dat Sogeti geen toekomst ziet in een samenwerking met mij. De redenen waarom zijn algemeen en onduidelijk en niet in lijn met de beoordelingen van de afgelopen jaren, maar de beslissing is genomen dus wat de het verhaal er achter ook is… het afscheid is daar. Nog steeds kalm neem ik de boodschap in ontvangst en minder dan een kwartier later sta ik buiten.

En zo was daar het begin van het einde van 11 jaar samenwerking met Sogeti. Gedeformeerd als ik ben, kon ik het niet laten om de fasen van verwerking van Kubler Ross op mezelf toe te passen. En, helemaal volgens het patroon, deed het me niks deze toezegging van ontslag (althans, dat hield ik mezelf voor). Maar neem maar van mij aan dat ik een paar avonden tot in de nacht heb liggen denken en zowel teleurstelling als woede heb meegemaakt.

Vanzelfsprekend heb ik de  hele juridische mallemolen onderzocht maar het aanbod van Sogeti is ronduit goed en dat betekent dat 31 maart 2012 mijn laatste werkdag bij Sogeti gaat zijn.

December stond nog in het teken van afronden van werk en contacten met het team (vooral de CRM’ers met wie ik veel had samengewerkt de laatste 2 jaar) maar omdat deze ontslagronde ook gepaard gaat met een reorganisatie en Sogeti afscheid neemt van al haar Microsoft Dynamics activiteiten (waar ik sinds januari 2010 de voorman van was), is het team aan het verplinteren en zijn mijn schepen inmiddels verbrand.

Fast forward naar januari, vandaag, hier en nu.

Terugkijkend heb ik een fantastische tijd gehad bij Sogeti, tot het laatste jaar. 2011 was een jaar waar ik weinig plezier uit heb gehaald. Ik zat op een plek in de organisatie waar ik niet kon excelleren. En of het nou kwam doordat ik en mijn management een andere leiderschapsstijl hadden, doordat ik (gelijk het Peter Principle) op een verkeerde plek zat, hoe dan ook, ik had een gevoel van dissociatie tussen mij en Sogeti.

En Sogeti heeft voor mij de knoop doorgehakt.

Ik hoor al van diverse mensen om mij heen dat ik meer relaxed ben, minder gestressed, rustiger. Ik merk in mijn hoofd ook dat ik meer geduld heb, en veel meer zin in andere dingen. Ik besteed meer tijd aan mijn kinderen en heb meer geduld met ze, zin om dingen te ondernemen. En ook mijn Taekwondo en gitaarspel krijgen veel meer aandacht.

Dus ik doe wat mijn vader, wijs dat hij is, mij heeft aangeraden: geniet er van!

Alleen de zon gaat voor niets op overigens, dus ik heb me voorgenomen elke dag 1 sollicitatie te doen, een goede, gemotiveerde brief te sturen en eens te kijken waar dat op neer komt.

De wederwaardigheden daaromtrent kun je hier volgen de komende tijd… =)

Bookmark It

Hide Sites

Daar aangekomen zal ik mij met diverse klanten en contactpersonen van Microsoft het luchtruim in begeven om anderhalf uur later te landen in Dublin. De komende dagen staan daar in het teken van Azure en gerelateerde zaken.

Ik hou jullie op de hoogte

Bookmark It

Hide Sites

Inmiddels ben ik een paar wijze lessen verder. Lessen die me bijvoorbeeld de politieacademie gekost hebben indertijd. Maar dat terzijde. Het punt dat ik wil maken is: het gaat dus wel degelijk om het uiterlijk. Een mooie quote van Oscar Wilde, en eentje waar ik hem gelijk in geef:

‘It is only shallow people who do not judge by appearances. The true mystery of the world is the visible, not the invisible.’.

Als je naar een sollicitatiegesprek een spijkerbroek met een tshirt aantrekt in plaats van een pak, dan zeg je daarmee iets. Het zegt hoe je denkt over de functie, hoe je denkt over het bedrijf, hoe serieus je je gesprekspartner en de sollicitatie neemt. Mijn directe confrontatie hiermee was een sollicitant die niet de moeite nam om zijn jas uit te trekken en (ja, echt waar) zijn pet af te zetten. Ik voelde me zo niet serieus genomen als gesprekspartner, dat deze persoon direct met -10 begon. Het is ook niks geworden.

Neem dus alsjeblieft het volgende mee: je uiterlijk weerspiegelt je innerlijk. Je wordt op je uiterlijk beoordeeld, om de doodsimpele reden dat het iets zegt over je binnenkant.

Bookmark It

Hide Sites

Inmiddels heb ik veel meer ‘in the cloud’ zoals mijn notities (Evernote), documenten (Quickoffice Pro HD die praat met Google Docs en Dropbox) en andere bestanden (ook via Dropbox). Dan heb ik het nog niet eens over mijn email, contactpersonen en agenda, die ik al jaren via GMail synchroniseer zodat ik geen gelazer heb als ik mijn telefoon eens vervang. En ik kan dus inmiddels overal vandaan overal bij, mits ik maar internet heb. Pardon, toegang heb tot de Public Cloud. En collaboration natuurlijk via het bedrijfs datacentrum, pardon, Private Cloud

Ik begrijp dus niet zo goed waarom het wordt gepositioneerd als The Next Big Thing, alsof het een revolutie is, in plaats van een evolutie. Wie kan het me uitleggen…

Bookmark It

Hide Sites

Een voorbeeld is een sollicitatieprocedure: daar worden regels voor opgesteld zoals proces, looptijd, deadline voor inleveren, misschien zelfs over het format van van je CV. En die regels worden vaak opgesteld door iemand. Dat zal vaak gebeuren aan de hand van ervaringen uit het verleden en meestal zo consciëntieus mogelijk. Alleen soms worden de regels zo opgesteld dat de uitkomst van tevoren al vast staat of op zijn minst in een bepaalde richting gestuurd wordt.

Andere voorbeelden zijn een proces om tot loonsverhogingen te komen, de procedure voor een interne vacature (promotie?) of anders. Daar worden dan regels voor opgesteld waar je je aan kunt houden. Heb je echter het vermoeden dat er bij het opstellen van de regels een verborgen agenda speelt, overweeg dan zeker of je de regels kunt aanvechten; mensen verschuilen zich soms achter een proces (de regels) want ‘het is nou eenmaal zo afgesproken’. Uit mijn praktijk: een medewerker vroeg hoe hij in aanmerking kon komen voor een bovengemiddelde loonsverhoging. Ik heb hem toen heel precies de regels uitgelegd hoe we mensen waarderen, wegen op bepaalde punten, en hij heeft toen die regels gebruikt om te ‘bewijzen’ dat hij die verhoging waard was (waar ik overigens zelf echt wel achter stond… daar is dan ook mijn eigen invloed op de regels merkbaar).

Speel dan vooral het spel op jouw manier: negeer bijvoorbeeld de regels, of vraag naar verduidelijking, zoek hiaten en laat de regels dan voor je werken. Benader eventueel iemand die invloed heeft op het proces (vriendjespolitiek, inderdaad) of gewoon de regels goed kent en je kan uitleggen; of stel gewoon de regels aan de kaak. Beter de beste persoon voor een functie dan het slaafs volgen van een proces, toch? Soms willen in ieder geval de opstellers van de spelregels er van afwijken of de regels ter plekke aanpassen (‘deze vent heeft zijn test niet gehaald, maar we willen hem toch graag hebben!’) dus dat kan ook voor anderen gelden.

Kortom: probeer inzicht te krijgen in welke spel er met welke regels gespeeld wordt en bepaal dan of je je aan de regels wil houden of niet.

Het is niet gegarandeerd dat je er dan wat mee kunt, maar het is wel goed om je er bewust van te zijn.

Bookmark It

Hide Sites

Om er geen ‘standaard’ of heel rommelig verhaal van te maken, heb ik me eens verdiept in de verschillende manier van snelle presentaties geven zoals Ignite, Pecha Kucha en Lightning talk en ik heb gekozen voor een combinatie: 8 sheets, 15 seconden per sheet.

Ik kwam er al snel achter dat dit vrij veel voorbereiding vergt, omdat je verdomd goed na moet denken wat je precies wel, en vooral ook wat je níet wil vertellen. Elke sheet moet een deel of kenmerk van je hele verhaal ondersteunen. Verder is het van belang om uitermate goed je verhaal te oefenen; zelf had ik er voor gekozen per sheet een klein spiekbriefje te maken. En door het gebruik van muziek was het nog eens extra opvallend.

Bij Pecha Kucha moet je 15 seconden per sheet rekenen met automatische overgangen, maar de eerste en laatste sheet heb ik zonder dat automatisme gedaan om tijd te hebben van spreker te wisselen.

Het leuke van het op deze manier is dat je heel erg vrij bent in het bewegen door de zaal; ik hoefde niet bij de computer te blijven staan of te hannesen met een presenter. Ik kon gewoon in het gangpad tussen de 150 professionals staan en samen naar de sheets kijken terwijl ik mijn verhaal deed. De sheets moeten dus, in volgorde, ongeveer het volgende weergeven.

1. Start, nog geen tijd of muziek
2. Inleiding CRM en start muziek
3. CRM is niet alleen een pakket, maar ook een strategie
4. CRM is een toolbox vol met mogelijkheden en opties
5. Het gaat niet alleen over klant-relaties, maar over alle soorten van relaties
6. Je kunt hele grote, tot hele kleine projecten doen met CRM
7. Wat betekent het voor JOU als professional
8. Wat betekent de overgang naar onze nieuwe divisie, SOLutions, voor ons
9. xRM – samenvatting

De reacties waren gemengd, van positief tot bedenkelijk en onwennig.

Hoe dan ook leuk om te doen en aan te raden om eens wat anders te doen, zeker als je maar een paar minuten hebt. Reken echter wel op veel meer voorbereidingstijd dan  bij een standaard presentatie en vooral: pas de kunst van het weglaten toe.

Bookmark It

Hide Sites

Op 1 oktober houdt de divisie DSE op met bestaan en wordt er (voor mij althans) weer een periode afgesloten en daar wil ik jou van harte voor bedanken.

De afgelopen jaren hebben we veel gedeeld samen. Jullie hebben me opgenomen in jullie midden en ik heb op mijn beurt weer nieuwe collegae mogen verwelkomen. We hebben gelachen en gemopperd, ik heb met jullie het einde van het leven mogen delen en nieuw leven mogen vieren, huwelijk en scheiding met jullie meegemaakt.

We hebben mooie, gouden jaren beleefd en tegenslag het hoofd geboden. Uitdagingen zijn we nooit uit de weg gegaan en het was soms met tegenzin maar altijd met rechte rug dat we vooruit gingen.

Lieve collega, dank je voor de afgelopen jaren en ik hoop je nog vaak tegen te komen. Misschien bij de nieuwe divisie Solutions, misschien bij een ander onderdeel van Sogeti.

Groetjes

Christiaan

Bookmark It

Hide Sites

Eerst even de definitie: ta-lent: natuurlijke begaafdheid tot enige kunst of werkzaamheid

Een van de belangrijkste zaken die daar voor nodig is, is de juiste cultuur in het bedrijf. Daarbij moet je als bedrijf meer dan 3 of 5 jaar vooruitkijken en bereid zijn te investeren op langere termijn. Een cultuur die alleen afrekent op uurtje-factuurtje en daardoor niet de ruimte kan maken voor talenten (of toppers) om zich te ontplooien zal deze talenten op termijn kwijt raken.

Verder is het van belang dat de juiste talenten die voor het bedrijf van belang zijn worden herkend. Iemand met een talent voor sportvissen is minder relevant voor een ICT bedrijf en daar hoeft dan ook geen talent-management programma op losgelaten worden. Dan is het nog handig uit te zoeken of het talent van de medewerker ook wel zijn interesse heeft. Ik zou mogelijk talent hebben voor voetbal, maar als die hele sport me de rozen interesseert, zal ik nooit een voetbaltopper worden.

Als je dan de juiste talenten bij je talentvolle medewerker hebt ontdekt is het zaak die te gaan stimuleren en aan te spreken. maar van belang is om hem/haar te prikkelen van zijn 8 een 10 te maken. Hoe wordt hij/zij in dat vakgebied de absolute autoriteit? Wil de medewerker dat wel? Wat is daarvan het nut voor hem/haar?

Daarvoor zul je de medewerker moeten begeleiden. Aan het begin van de carrière meer gestructureerd (basisvaardigheden op het gebied van presenteren, gesprekstechnieken, etc) en verderop in de carrière meer faciliterend (wat denk je nodig te hebben van ons). Om een medewerker op een hoger niveau te krijgen zul je namelijk ook moeten werken aan zijn eventuele mindere kwaliteiten (ik verwacht van een talent toch ook kwaliteiten op interpersoonlijk- en commercieel gebied)

En behalve het herkennen, stimuleren en faciliteren, zul je het ook moeten waarderen. Dat kan op vele manier, door geldelijke beloning, door iemand als authoriteit te benoemen en te benaderen, of enige andere wijze.

Recapitulerend: voor talentmanagement heb je mijns inziens 5 zaken nodig:

• heen juiste cultuur,
• het herkennen van relevante talenten,
• het stimuleren om de talenten te ontwikkelen,
• het begeleiden van het talent en
• het waarderen/belonen.

En, afsluitend, is mijn stelling dat iedereen op een bepaald gebied een topper kan worden, het helpt alleen enorm als je er talent voor hebt want de moeite die je er voor moet getroosten (en de lol die je er uit haalt) kan dan substantieel verschillen met als je er geen talent/aanleg voor hebt.

Bookmark It

Hide Sites

Ik heb de afgelopen anderhalf jaar denk ik geen stropdas gedragen. Dat was overigens de enige concessie die ik deed, want mijn overhemden waren nog steeds op maat en gestreken, mijn schoenen gepoetst, etcetera. Maar zonder stropdas dus.

Dat had diverse redenen, waaronder mijn stellige overtuiging dat het gaat om het innerlijk en de capaciteiten (en niet om het uiterlijk), en er mee had te maken dat ik een stropdas nou eenmaal niet lekker vind zitten. Maar vanochtend (vraag me niet waarom) besloot ik opeens bij mezelf: ik ben verdorie een manager, ik zal er uitzien als een manager. Dus weer eens een das om gedaan.

Nu ik er wat verder over nadenk heeft het er natuurlijk mee te maken dat het niet alleen gaat om hoe je écht bent, maar de totale (en dus ook eerste) indruk die je achterlaat. En er uitzien als een manager is onderdeel van het hele plaatje dat ik probeer uit te dragen. Daarbij speelt ook mee dat ik telkens als ik iemand zie die echt goed “strak in het pak” zit (goed geknipt, maatpak, mooie manchetten, passende das, etc) ik dat toch wel een mooi plaatje vind.

De reacties vanochtend op mijn werk waren in elk geval positief, dus eens kijken of ik het dragen van een stropdas vol kan houden (en dan doe ik denk ik vrijdags een Casual Friday, zonder stropdas).

Bookmark It

Hide Sites